Archieven

Afscheid nemen

18 mei 2015

Onze beestenboel bestaat uit drie poezen Murphy (Fifi), Balou (Muis) en Pukkie en twee honden de zusjes Angel en Luna. Gekscherend zei ik eind vorig jaar; Moet je kijken hoe oud de beesten zijn. Fifi en Muis worden komend jaar alweer 14, Pukkie wordt 8 jaar, Angel en Luna worden 9 jaar. Zul je net zien dat ze allemaal tegelijk gaan en dan blijft Pukkie alleen over. Had ik dat maar nooit gezegd. Met Fifi mijn 14 jarige poes mag ik vanavond naar de dierenarts voor een spuitje.

Fifi heeft 6 jaar geleden haar linker achterpootje gebroken (lees het hele verhaal http://mousje.nl/hoogtepunten/5-de-invloed-van-dieren-op-mensen/ ). Omdat dat pootje niet meer te redden viel werd het geamputeerd. Het was verbazingwekkend hoe snel ze zich wist aan te passen en hoe snel ze was. Binnen een paar dagen kon ze alles weer alleen nu op drie in plaats van vier poten. Het was af en toe net een wezel om te zien. Razendsnel gaat ze trappen op en af waarbij ze me doet denken aan een wezel. Af en toe vond ik het gewoon eng dat ze nog steeds van grote hoogte sprong. Fifi laat zich niet zomaar pakken. Eigenlijk ben ik de enige in huis die haar kan pakken, oppakken, aaien en kroelen. Mijn man mag haar aaien en tolereert ze en mijn kinderen ontwijkt ze. Fifi leeft boven en komt zelden beneden. Boven krijgen ze hun eten en staat hun kattenbak. Sinds haar amputatie likt ze zich kaal. Wat een rot gezicht is.

Afgelopen zaterdag pak ik Fifi weer eens op. Even lekker kroelen met haar en zij spint er lekker op los. Ik zet haar neer en schrik me wezenloos. “Wat heb jij gedaan?” roep ik verschrikt uit en pak haar opnieuw op. Ik voel aan de mega grote bult die in haar nek zit. Ze laat alles gewoon toe en dat zet me even op het verkeerde been. Zou ze geen pijn hebben? De bult voelt knokig aan. Ik roep mijn man en die komt mee kijken. Ook die schrikt zich rot. “Waar komt die bult ineens vandaan?” Maar eigenlijk weten allebei dat Fifi, mijn man weer een paar dagen heeft ontweken en ze dus met mij meeliep om naar de poezenkamer te gaan.

We kunnen wel speculeren, maar de plek en hoe het voelt is het zeker het schouderblad. En helaas ook aan de linker kant. Ik weet niet of het uit de kom is of gebroken, maar ze kan haar linker voorpootje niet meer naar achteren doen alleen een beetje naar voren. En bij haar lopen moet je echt goed kijken wil je dat zien. Verdomme hadden we het maar eerder gezien! Ja en dan? Ik heb een keer een kat op twee poten gezien, maar ingewikkelde en dure operaties kunnen wij ons niet veroorloven. En wat voor leven geef ik haar dan? Dus vanavond gaat Fifi een laatste keer in de reisbox naar de dierenarts en zal ik daar afscheid moeten nemen van mijn vriendinnetje die het langst bij me is geweest.

Nou als dat alles is, hoezo die uitspraak aan het begin? Nou anderhalve week geleden werd Luna ernstig ziek. Ook Luna heeft al een hele ziekte geschiedenis. Blaasontsteking, reisziekte, zware HD aan beide heupen, blaasontstekingen zijn haar niet bespaard gebleven. (lees het HD verhaal http://mousje.nl/hoogtepunten/3-nieuwe-bewoners/ ) Luna zou naar verwachting ook niet zo oud worden, maar toch kun je je nooit voorbereiden op een ernstig zieke hond waar je afscheid van moet gaan nemen. Tenminste ik niet. Ik belde de dierenarts op en vertelde wat ik gezien had en wat ik vermoedde. Een baarmoederontsteking die al open was en een futloze hond. Ik kon meteen komen.

Voor de nieuwe dierenarts alles wist, zei ze nog, een baarmoederoperatie kunnen we ook nog doen hoor. Ik schudde mijn hoofd en de dierenarts ook. Kijk maar in haar status. Ze keek. Luna 9 jaar oud een half labrador, kwart newfoundlander, kwart border collie, met zware HD aan beide heupen, niet zo’n hele sterke gezondheid en wat voor complicaties de open baarmoederontsteking al met zich mee kan brengen. Dat zijn te veel risico’s. Nee een operatie is eigenlijk uitgesloten. En iedereen in de kamer was het met elkaar eens. Inslapen was een goede optie, maar… Misschien dat ze goed reageert op een AB kuur, samen met de pijnstiller en een middel om de baarmoeder samen te laten trekken. Hoop doet leven en je wilt toch je hond niet zomaar opgeven. Zeker niet als ze nog kwispelt als je haar roept.

Het is nog steeds een gevecht. Maar na een week niet eten en alleen maar spugen, hebben we haar aan het eten gekregen, is ze weer alert en vrolijk. We hebben de AB kuur wel verlengt omdat er nog steeds pus uitkomt en soms de ene keer meer als de andere keer. Maar we kijken vooral naar hoe het met haar gaat. Hoe zij reageert en of ze erg ziek is. Dit is wel de laatste kuur dus we hopen, hoewel ze nog steeds niet uit de gevarenzone is. Het meest bang ben ik nog voor het feit dat misschien Angel ook gaat als Luna er niet meer is. Het zijn 8 poten op een buik.

Je weet dat als je aan dieren begint er een tijd komt dat je afscheid van ze gaat nemen. Ik haat afscheid nemen. Zowel van mensen als van dieren. En als ze ook nog eens huisdieren zijn dan is het helemaal alsof er een gezinslid gaat. Dit is toch anders als een goudvis. En ik zit net naar de laatste goudvis die we hebben te kijken. Zou het niet ironisch zijn als die vannacht ook… Nee nu moet ik uitscheiden. Ik zeg nooit meer: Je zult net zien dat ze dan allemaal tegelijk gaan. Dat is de goden verzoeken en daar doe ik niet aan.

Pech of geluk

24 april 2015

Vanmorgen heerlijk de dag begonnen. De twee oudste meiden hadden koningsontbijt op school. De jongste mocht daar lekker Nutella eten. Dat had ik met de juf geregeld. We moesten allebei hard lachen om de drukmakerij van het voedingscentrum. Ongezond ontbijt. Ze zijn niet goed wijs. Wat is belangrijker! Toch dat kinderen met een gevulde maag naar school gaan?! Nee nu dat onder de aandacht is geweest gaan we zeuren dat er halvarine bij zit in plaats van roomboter. Nee hoor die van mij krijgen op een bruine boterham dat wat ze lekker vinden. En de ene keer is dat vlees of kaas en de volgende keer gestampte muisjes of Nutella.

Mijn man maakte me wakker met een kop koffie op bed en de mededeling dat de croissantjes in de oven zaten. Toen ik beneden kwam hebben we heerlijk met zijn drietjes croissantjes gegeten. So far so good! Ik pak mijn lappie erbij om even de Action folder te bekijken. We moeten nog handzeep hebben en tabs voor de vaatwasser. Ik zie een hele leuke ranja kan met een tapkraan. Ik wil ook nog een paar bloempotten hebben en volgens mij hadden ze daar van dat speelzand. Leuk voor de kinderen als het dadelijk niks anders als regent tijdens de vakantie.

Nog even geld pinnen en dan door naar de Action. Jee! Het is druk bij de pin, zou het happy hour zijn? Grapte ik. Ik ben aan de beurt en mee zie ik een wat oudere man aan mijn spiegel. Verdomme! Mijn spiegel is eraf gereden. Eerst pinnen anders ben ik nog veel langer onderweg en daarna naar mijn auto. Ik ben boos, maar tegelijk ook opgelucht. Al een paar keer dingen meegemaakt waarbij de dader op het kerkhof licht en dat zeg ik ook tegen die man. “Ik ben blij dat u in ieder geval gestopt bent en niet doorgereden. Bedankt daarvoor.” We wisselen adressen uit en in de auto bel ik Lex. Hij informeert voor mij en dinsdag kan ik terecht voor een nieuwe spiegel. Kosten bijna 50 euro.

In de Action pak ik een karretje. Hier ook happy hour. Het is echt druk. Ik ga een hoekje om en tik tegen een trolley aan van een jong vrouwtje. Die lopen naast elkaar door een pad voetje voor voetje. Mee wil ik vragen of ik erlangs mag en ze gaat al op zij. Ah gymschoenen. Ik kijk en mee hoor ik datzelfde vrouwke zeggen tegen haar vriendin. “Die zat de hele tijd tegen mijn trolley te douwen.” Dus ik draai me om en zeg; “Nu moet je niet gaan zitten overdrijven hè! Ik stootte per ongeluk een keer tegen je trolley aan en nog heel zachtjes ook en mee dat ik wil vragen of ik er langs mocht laat je me er langs.” Ze verschoot van kleur en ik heb haar niet meer gezien tijdens mijn verdere winkeltocht.

Bij de kassa aangekomen staat daar een bekende. “Héé vriendinnetje? Had maar gezegd dat je hier naar toe ging. Hadden we samen kunnen gaan. Dadelijk bij jou een bakske doen?” En dus nog een doosje truffels in de kar gemikt en daarna naar mijn vriendinnetje gereden. Thuis aangekomen de meisjes blij gemaakt, spullen opgeruimd en even eten. Mijn man kreeg helaas daar de kans niet voor. Nee zijn telefoon ging. “Met pa, ik moet met ma weer naar de SEH kun je me komen helpen daar.” Verdomme ze is net een halve dag thuis! Ontslagen uit het ziekenhuis en nu weer terug. Om moedeloos van te worden. Arme pa en ma, maar ook schoonzus en Lex. Ze zien op dit moment erg af met de gezondheid van schoonmoeder.

Nienke is bij een vriendinnetje spelen en voor Femke komen ze ook al aan de deur. Jilke wil graag mee maar die mag van mij nog niet. Nee zij mag met mij plantjes gaan zaaien. De buuf vraagt “mag ze niet mee naar het tuincentrum.” “Huh tuincentrum. Nee Jilke wil naar de speeltuin, maar tuincentrum mag ze wel mee. Moet jij nog wat hebben dan.” “Nou als jij gaat mag ik dan mee?” vraagt de buuf. En dus gaan we naar het tuincentrum. Jilke in de typisch ik doe het wel bui. Maar samen hebben we wel lol. Ondertussen appt Lex vermoedelijk een long embolie. Pfff Ik hoop het niet.

Thuis aangekomen gaan Jilke en ik tuinieren. Wachten op de berichten van mijn man, hoe het met zijn moeder gaat. Hopen dat het allemaal wel mee zal vallen. Ik denk dat ik vanavond weer kan zeggen: Het was me het dagje wel. Pech of geluk. Leuk of niet leuk. Afwisselend zeker.

Waar gaan we naar toe

12 april 2015

Al dagen ben ik onrustig. Dat had ik vorig jaar ook maar toen eerder in het jaar. Nu vanwege financiële terugslag later. Maar waar gaan we naar toe op vakantie. Vorig jaar zijn we naar Camping du Haras geweest vlakbij de stad Vannes. http://www.campingvannes.eu/ Een geweldige camping voor weinig geld. Het enigste wat erg tegen viel was het weer. Dat is de camping niet aan te rekenen. C’ est un camping vraiment formidable. Le propriétaire est très sympathique et essayer de dire un mot à propos de la frontière. (dit omdat ik mijn blog ook naar camping du Haras stuur.)

Mijn twee oudste willen erg graag terug naar deze camping. Mijn man wil niet te ver rijden vanaf ons vaste Frankrijk adres. en ik, ik wil het liefst warm weer. Lekker opladen voor een jaar. Dus ik heb mijn dochters gevraagd wat ze precies willen. Wat moet er op de camping of in de buurt zijn. “Mama een zwembad met glijbanen.” zei Nienke meteen. “Paardrijden mama willen we.” roept Femke. “Kasteel bouwen en schelpjes zoeken.” roept Jilke. Dus ik weet dat de zee ook mee doet.

Ik zoek dus een camping net zoals camping du Haras, met iets warmer weer voor mij, waar je ook kunt pony rijden en waar ze een zwembad met een peuterbad hebben. En natuurlijk niet te duur. Ik ben en blijf een Nederlandse en wil het beste voor zo weinig mogelijk. Mij maakt het niet uit of er veel of weinig Fransen zijn. Ik spreek redelijk goed Frans. De meisjes ben ik zo het een en ander aan het leren. Maar kleine kinderen verstaan elkaar toch wel ondanks dat ze een andere taal spreken.

Diverse sites heb ik nu geraadpleegd en mijn onrust duurt voort. En vandaag wil ik eigenlijk koppen met spijkers slaan. Maar we hebben nog geen geld om te boeken. Frustrerend is dat. Ik kan eigenlijk gewoon naar midden Frankrijk zonder dat het me veel extra kost, maar ik wil tenminste twee weken naar een camping. ik vond dat zelf als kind geweldig en wil dat ook aan mijn kinderen meegeven. Aan de hand van de reacties vinden die het ook gaaf.

Ik heb nog twee campings over in de Vendee. Iets lager als waar we vorig jaar zaten. Zou dat schelen in weer. Nee mijn onrust duurt gewoon voort tot we geboekt hebben. Binnenkort hoop ik. Camping les amiaux of camping la Bolée d ‘air. Waarschijnlijk gaat het een van die twee worden. Aan de andere kant ‘niets zo veranderlijk als Mous’ kan ik ook nog andere campings vinden.

Zoeken kun je via

http://www.acsi.eu/nl/home/l1-n1/

http://www.vacansoleil.nl/zoek/

http://vrijuit.nl/

http://www.anwbcamping.nl/kindercamping.html

Natuurlijk zijn er meer sites, maar hier zoek ik op.

 

 

Gepeperde vissoep

7 maart 2015

Ik had zo’n zin in vissoep. Even zat ik nog te twijfelen aan Spaanse visschotel, maar ik koos er toch voor om vissoep te maken. Die is dan helemaal voor mij alleen. De rest houdt er gelukkig niet zo van. Iets wat ik niet erg vind. Dus ik begin met blokjes ui, blokjes paprika, knoflook, wijn, een paar blokjes maggie visbouillon, tomatenketchup. Daarna pak ik peper en schud dat in de pan. ARGGGG!

Ik heb de verkeerde kant van de peper opengemaakt en bijna de hele inhoud ligt in mijn soep. Ik vind peper wel lekker maar dit is overdone. Dan maar even alles door de zeef en een beetje spoelen. En dan maar weer opnieuw de maggie bouillonblokjes, de wijn en water. Daarna de vis en flink door laten koken. De soep was nog steeds flink gepeperd, maar smaakte zoals gewoonlijk goed. Lekker met een laagje geraspte kaas.

Terwijl ik aan het eten ben denk ik aan meer van zulke bloopers. Mijn kook bloopers. Ik heb er genoeg. Vooral afgieten kan nog wel eens voor een blooper zorgen. En dan het liefst met witte rijst. Recentelijk had ik nog een blooper. Mijn man had een lasagne klaargemaakt en die was te nat. Ik denk dat zal me niet overkomen. Dus de saus aanzienlijk droger gemaakt dan die van mijn man. Toen de lasagne klaar was was het een lasagne met een extra bite. Hij was veel te droog waardoor de deeg net zo hard was als toen ie een half uur daarvoor de oven in ging.

Toch moet ik nog altijd lachen o mijn zusjes blooper. Lachen om een ander is toch leuker als om je eigen foutjes 😀 . Mijn zusje zou de heerlijke aardappelsalade van mijn moeder maken. 7 Aardappels gekookt en deze af laten koelen. Vervolgens in blokjes gesneden. Mayo, peterselie en een uitje erdoorheen en finishing toutch de knoflook. Maar liefst 7 tenen knoflook mikte ze erdoorheen. Een dag later kwamen wij op visite en vroegen of de shoarma lekker was. Maar ik geloof niet dat ze last hebben gehad van muggen of andere vampieren.

 

Heb jij wel eens een blooper gehad met koken?

Wil je hem met ons delen?

Help! mijn huishouden gaat door

21 December 2012

 

Nu ik mijn kuitbeen gebroken heb, heeft mijn man zorgverlof gekregen van zijn baas. Dat was geen overbodige luxe want buiten op mijn krukken voorzichtig door het huis huppelen, kan ik dus eigenlijk helemaal niks. En iemand moet toch voor onze kinderen zorgen van 5-3-1 jaar. Mijn man is dus vanaf nu tijdelijk huisvader, mantelzorger.

Nasi en bami of macaroni?

Toen ik bijna vijf jaar was belandde mijn moeder in het ziekenhuis voor langere tijd. Op dat moment had ik nog twee zusjes van 3 en 2 jaar. Mijn jongste zusje is toen geboren. Tijdelijk werd ik ondergebracht in de familie, maar wat ik me nog het beste kan herinneren is mijn vader die gruwelijk zijn best deed om het huishouden draaiende te houden en braaf voor ons kookte. Ik heb nasi, bami of macaroni…. en dat een hele week
Macaroni vind ik nog steeds heerlijk, maar nasi en bami brrrrrr
Nu 35 jaar later moet ik daar ineens aan denken. Ik heb mijn kuitbeen gebroken en ben ontmand. Wij hebben drie kleine kinderen. Drie vrolijke, eigenwijze, ondeugende meiden die vol aan het peuter/kleuter en babypuberen zijn.

“Schat ik heb zorgverlof dus ik doe dat wel”

Vrijdag kom ik thuis uit het ziekenhuis. Ik kan de trap niet op. Dat betekend beneden slapen. Mijn man zet een bed op in de woonkamer. Dat wordt voorlopig mijn slaapplek. De buren hebben eten gebracht. Wat een kanjers zijn het toch en ik bedenk me ineens; O jee! morgen moeten de meiden aangekleed worden en ik kan de kleren niet uitkiezen.

De volgende ochtend komt de oudste beneden in maillot, laarzen en een truitje van de middelste. “Schat als ze dit zelf zo zou doen op dr achttiende dan weet ik zeker dat ze van jou zo niet de deur uit mag!” en stuur mijn dochter weer naar boven met de instructie ‘pak een jurk’. De middelste en de jongste zijn met zorg aangekleed.

Ik kijk mijn man lachend aan en hij zegt: “Schat ik heb zorgverlof dus ik doe dat wel. Morgen maak ik stapeltjes kleding wat wie aan kan. Een kind kan de was doen toch! Nou schat over die was he! Je moet wel alles goed uit sorteren hè.” De volgende avond heeft ie voor elk kind een wasmand gemaakt met haar kleren erin. Want dan hoeft hij niet te zoeken.

Schrijf jij op wat je wilt eten

Zelf zit je altijd in zo’n dagelijkse routine, dus een boodschappenlijstje is onzin. Hoelang iets op het vuur moet staan is meer kijken en proeven als met de klok. Voor elk soort gerecht heb je een pan en hoe je opruimt en waar je dingen legt is je eigen gemak. Ik ben eigenlijk nu zo blij dat ik even niet boven hoef te kijken hoe een grote puinhoop de slaapkamer van mijn kinderen is, hoe het wasgoed is verdeeld over 3 wasmanden. Voor mezelf heb ik al besloten dat ik na 24 januari de schade maar eens in ga halen. Zo mijmer ik en ineens zegt mijn man: Schrijf jij op wat je wilt eten deze week.

“Bedoel je voor boodschappenlijstje of hoe je t moet koken?” En even krijg ik de neiging te zeggen; ‘macaroni is goed hoor!’ Een half uur later komt eerst het vlees aan, daarna de aardappels in een veel te kleine pan en tot slot de rode kool. Het vlees is dan al bijna weer koud. De kleinste moet ook nog haar potje en wordt in een stoel naast mij gezet.

Help! Mijn huishouden gaat gewoon door.

En ik kijk toe hoe mijn man vreselijk goed zijn best doet, maar zo anders als ik altijd doe. Regelmatig is het even commentaar inslikken. Soms even hard lachen en zingen samen toontje lager; Zoveel te doen! Ik heb een man uit duizenden. Maar wat ben ik blij als ik het dadelijk toch weer zelf kan doen. En dat zonder ondankbaar te zijn, want ik realiseer me erg goed dat dit best veel vergt van iemand.

Ik heb m nu dus even naar zijn werk gestuurd. En de goedzak neemt de twee kleinste dus ook gewoon mee. Tja zegt ie: Ik heb zorgverlof en jij kan en mag t nu niet…. Wat een sweety he!

Een typische mous-ochtend

6 september 2013

 

Vrijdagochtend heerlijk. Mijn man heeft dan zijn papa dag en voor mij betekend dat dat ik even kan uitslapen. Na weer een beroerde nacht is dat altijd even een heerlijk me momentje. Maar niet voor ik mijn man heb meegeholpen de kinderen aan te kleden en klaar te maken voor een nieuwe dag.

Toch maar morgen de foto’s laten maken

Om 10 uur kom ik beneden. Daar waar we eigenlijk vandaag met de kinderen naar AH zouden gaan om foto’s van ze te laten nemen, kijk ik naar Jilke die al blij aankomt. “Mama!” met een gezicht onder het zwarte zand en glimlach van oor tot oor. De staart met hele grote bloem die ik vanmorgen zorgvuldig had ingedaan is er al weer uit.

Nienke hangt in de schommel en schuift over het zand heen. Bah die droogte heeft het gazon geen goed gedaan. Oké de honden en kinderen ook niet. Volgend jaar maar weer een nieuw gazon leggen. Ook Nienke is helemaal zwart.
“Kom!” zeg ik tegen mijn twee monstertjes. “Zal mama een paar tomaatjes plukken.” “JAAA!” roepen ze in koor. En de tomatenplant is weer 5 rood/oranje tomaatjes armer. Zelf eet ik een grote samen met Nienke. De drie kleintjes zijn voor Jilke. Die gaat aan de picknicktafel zitten en peuzelt er lekker op los.

“Mannie! Zullen we even Angels oor doen samen?” Angel de hond heeft een oor ontsteking. Maar ze is net Houdini. Een echte escape artist. Luna, haar zusje, krijgt haar Metacam vanwege de HD. Met Angel zijn we 5 minuten bezig voor het zalfje in haar oor zit. Nadeel van grote honden is zeker dat ze sterker zijn als jij. En zodra we klaar zijn zeg ik dat ik even naar de apotheek ga om mijn nieuwe medicijnen te halen. Meteen staan er twee klaar om mee te gaan. Maar als ik tomaten zeg heb ik Jilke al omgekocht. Nienke gaat mee.

Bij de apotheek

“Mam! Mag ik voorin zitten?” “Nou vooruit! Maar dan wel met je stoel!” Snel pakt Nienke haar stoel en duwt hem bijna door de stoelen naar voren. Helemaal trots zit ze naast me. Maar die ogen hoe trots ook, staan op ondeugend.
Nienke is een kind dat aandacht zuigt. Ze is verlegen, brutaal, lief en vrolijk, een drammertje, ondeugend en hyperactief. Bij Nienke is het; jij houd haar bezig of zij houd jou bezig. Rustig op een stoel zitten kan ze niet. En daarnaast is ze de grootste knuffelkont op aarde. Die zo intens lief kan zijn. En die had ik dus mee.

We zijn bij de apotheek aangekomen en we lopen naar binnen. Ik trek een nummertje en iets triggerde me om achterom te kijken en zie zo dat Nienke ook een nummertje trok. “Hé Niek! Dat mag niet zomaar.” En ik leg uit waarom niet. Stom van me Nienke is ook faalangstig en mee nu ik dit schrijf realiseer ik me dat ik soms beter dingen anders tegen haar kan zeggen.
Als een kind faalangstig is dan komt de faalangst meer naar boven als je op een gebiedende toon spreekt. Je kunt dan beter in zijn algemeenheid spreken of meteen het alternatief aandragen. Ja ook ik moet nog veel leren en het zit er bij mij ook nog niet ingebakken. Maar goed Nienke weer in de verlegen modus kruipt in me. Ondertussen schopt ze twee keer per ongeluk tegen mijn enkel. “grumbellll Nienke doe even rustig.” Want op en af en op en af en op en af van de stoel naast me en dan de hele tijd wiebelen en dralen kan ik heel slecht tegen. Een vrouw komt er binnen en vraagt wie er allemaal voor haar is. Ik zie aan haar houding dat ze onrustig is. “Heeft u haast mevrouw?” Vraag ik. “Ja” zegt ze en ik vraag welk nummer ze heeft. Ikzelf heb nummer 31 en zij 35. “Hier heeft u mijn nummer mevrouw. Ik heb de tijd.” Ze twijfelt even en neemt dan dankbaar mijn kaartje aan.

Onder mijn stoel.

Nienke zit ondertussen op mijn schoot. Ja voor tien tellen en springt er dan weer vanaf. Een ouder echtpaar spreekt me aan en zeggen: “U bent aardig!” Waarop ik zeg “Ach ik word weer ergens anders rooie rat en crimineel en weet ik wat nog meer genoemd.” Ze kijkt me aan en zegt, “Je moet anderen maar lekker laten kletsen.” En we hebben een leuk gesprek over koetjes en kalfjes. Ondertussen voel ik getrap onder mijn stoel. Nienke is onder mijn stoel gaan liggen van verveling. “Kom meis! Eronder uit! Kom maar even bij mij zitten.” O, jee die ogen. We zijn aan de beurt en naast mij staat 2 seconden Nienke. Ze gaat met haar handen in de bak met shampoos en scrub sponsjes. Ik ben dus meer bezig met Nienke als dat ik met de apothekersassistente bezig ben. Na 5 minuten heb ik mijn medicijnen. Het lijken dan al 15 minuten. Nog even bij de huisarts hiernaast binnen voor de puffers en daar ben ik na 10 minuten al helemaal afgepeigerd. Luisteren doet Nienke dan al helemaal niet meer. En als ik in de auto zeg dat ik het niet leuk vind hoe ze doet en dat ze zo de volgende keer niet meer mee hoeft krijg ik de tranen cadeau.

Thuis aangekomen doet ze het dunnetjes over en dan mag ze voor straf eerst op de trap. En als ze dan nog niet luistert naar boven. Na 10 minuutjes gaat mijn man naar boven en voert rustig een gesprek met haar. Dan is alles weer koek en ei.
Tijd voor middageten. En maar kijken wat de dag ons verder brengt. Het begint al met een leuke discussie tussen Femke en Nienke die elkaar aan het uitleggen zijn wat nerveus betekend grinzzzzzzzzzz Heerlijk zo die kids onder elkaar. Je moest ze alleen wel eens zo weer thuis kunnen ….. Nee toch maar niet 😉

Wiiiiiiiiiii

23 januari 2015

 

Na een hele tijd weer een keer de Wii aangezet. Natuurlijk Mario Karts spelen. Ik vind dat zo leuk om te doen. Maar omdat ik nu een paar jaar niet meer gespeeld heb, heb ik een nieuw account aangemaakt. Gewoon om er weer in te komen. Nienke is bij een vriendinnetje aan het spelen. Jilke en Femke zijn boven in de speelkamer aan het spelen en als ze de geluiden uit de tv horen komen ze beneden. Femke zoals gebruikelijk in verkleedkleren, Jilke met haar fop en beertje. Ze is erg moe en gaat op het bed in de woonkamer liggen.

“Mama ik wil ook!” roept Femke enthousiast. “Ja Femke als ik deze race klaar heb.” En ik eindig weer structureel met een gouden cup. Net als fietsen verleer je Mario Karts dus ook niet hi hi. “Hier Femke nu mag jij.” Die tong gaat al uit haar mond nog voor ze het stuur heeft gepakt. “Ga maar zitten en dan mag jij zeggen wie je wil zijn.” Peache mama!” “En met welke auto wil je rijden?” “Die.” en ze wijst de snelste auto aan van Peache. Nog een paar aanwijzingen en vooral dat het beter gaat als je zit en ze krijgt het stuur overhandigd.

“Je moet niet zulke rare bewegingen maken met het stuur schat. Papa en mama rijden zo toch ook niet in de auto.” Uhhhh nee” en blik weer naar het scherm. Drie seconden doet ze redelijk normaal met het stuur maar de eerste de beste bocht zit ze schuin met het stuur achter haar oor en doet het ding dus niet meer wat ze wil. Ze springt op en draai zowat rond. “Femke zo werkt dat niet.” Ze gaat weer zitten en probeert weer met kleinere bewegingen haar Peache op gang te houden. Gelukkig zei ze niet, maar ik moest toch net zoals jullie sturen. Dan had ik me serieus afgevraagd waar papa zijn rijbewijs had gehaald. Ja ik ben een goede chauffeur dus aan mij kon het beslist niet liggen gniffel gniffel.

Als Femke haar ritten heeft gemaakt is ze als 11e geëindigd. Eigenlijk niet eens zo slecht gedaan hoor voor een meisje van 7 die voor de eerste keer aan het karten is. Jilke is intussen in slaap gevallen en Femke gaat op een stoel naast me zitten. Terwijl ik mijn wedstrijdjes win, kwebbelt ze aan een stuk door. Argggg hoe kan ik me nu concentreren. Hinten als ssttt en kwebbelkont vat ze niet. En Freulie eventjes stiller komt niet binnen. Ach ja dan maar proberen te blokken. Na mijn rondjes mag ze weer.

Dan komt Nienke binnen en die wil ook. Femke leert snel en is zelfs al een keer 6e geworden. Jeuh die wordt snel beter. Na haar vier wedstrijdjes mag Nienke en die ziet helemaal meer de kanten als de weg. Hmmzz. “Lex help jij Nieks eens even.” en Lex gaat achter Nienke zitten en samen karten ze zo naar de derde plaats. Ze lassen even een pauze in en hebben de autoruit stickers gevonden. Die kunnen natuurlijk ook op het raam van de achter deur. En als Femke daarna weer mag is ze weer vooruit gegaan. Oei dat worden geduchte tegenstanders van mij. Maar gelukkig kan ik mijn Mario Kart competitie nog wel even van me af houden.

Als ze vanavond op bed liggen ga ik wel verder oefenen. Ja want stel je voor zeg.

Oud en nieuw ’14-’15

Wij hebben de kinderen elk jaar naar het vuurwerk laten kijken. We maken ze dan net voor 12 uur wakker. Meestal met grote moeite, want het is natuurlijk zo dat als wij willen dat ze slapen ze wakker zijn en als we ze wakker moeten maken ons dat flink wat moeite kost. Dit jaar doen we het anders. Het is immers een feestdag, dus pakken we het feestelijk aan.

De feestartikelen.

Bij het Kruidvat ging ik even snuffelen. Na de kerst zijn er veel artikelen afgeprijsd en wie snuffelt vind wat. En daar lagen ze. Drie soorten dieren lampionnen voor nog geen 50 cent. Een blauwe zeehond, een roze varken en een bonte koe. Helaas er zaten geen stokjes bij kwam ik bij het uitpakken achter en dus waren ze geen lang leven beschoren. Maar met de oplaadbare waxinelichtjes van de Action (bij het Kruidvat bleken ze brandgevaarlijk en dat voor nep lichtjes) was het toch een leuk geheel. Ook bij de Action van die glow in the dark sticks gehaald. Die vonden de meiden ook geweldig en al snel belandde die in de lampionnen. Een extra toevoeging aan de sfeerverlichting. Dus feestartikelen check.

Het eten.

Ik had de kinderen laten kiezen. Wat willen jullie op oudejaarsavond eten. Jilke riep natuurlijk chili con carne en na het boegeroep op de chili van Jilke, stelde Femke en Nienke pizza voor. Jilke, meestal bereid tot compromissen als het eten betreft, vond het ook nu goed als het pizza zou worden. Nou dan haal ik er nog wat hapjes bij voor de avond. Ooo en bij de oliebollenkraam in ons grote centrum hebben ze best lekkere oliebollen. Daar haal ik nog wel wat bij. Eten is dus ook een check.

Opblijven.

Femke, Nienke en Jilke wilde graag opblijven. Toen Jilke daar ook stellig was, zette ik mijn klok op 7 uur. Dat zou ongeveer de tijd zijn dat die om zou vallen. Femke ongeveer rond 9 uur en Nienke zou het nog wel eens wat langer vol kunnen houden. Op TV wilde ik graag Guido Weijers zien en daarna Yoep van t Hek. Vorig jaar mocht ik de meiden en mannie wakker maken een kwartier tot vijf minuten voor 12 uur. Dat kostte mij de grootste moeite. Ik hoopte dat het me dit jaar minder moeite zou kosten. Maar goed het avondprogramma was een check.

Drankjes

Natuurlijk kan de kinderchampagne en de champagne (gewoon cider hoor) niet ontbreken. Naast de wicky, een zoete wijn en een flesje bier natuurlijk. Nee drankjes hadden we goed geregeld. Dus ook dat was een check. Ik had niet veel meer te doen voor oudejaarsavond. Behalve dan dat ik alles uitgedacht had en nu nog in huis moest halen. Ach dat doen we dan nog maar snel morgen even.

Oudejaarsdag

Ze snappen het nog steeds niet. Uitslapen als je kunt. Pak de uren die je kan pakken, want vooral oudejaarsdag is lang. Zeker als je als minimensje besloten hebt op te blijven. Ik wil ze dan ook niet om 7 uur horen en ook niet om 8 uur. Nee om 9 uur mogen jullie eruit. En heel stil zijn want papa slaapt nog. Vijf minuten later mag papa gaan grommen. Hij is inmiddels door twee gierende meiden (geen vuurwerk) wakker gemaakt. Ook Lex geeft een waarschuwing, maar het is zoals gewoonlijk aan dovemansoren verspilt. Dan maar een waarschuwing met consequentie. Ik weet dat die twee een hekel hebben aan chili con carne en ze willen heel graag opblijven dus bij de volgende waarschuwing eten we niet pizza. En is het daarna nog niet stil dan mogen ze ook niet opblijven. En ja hoor bal. Dat wordt dus Chili en op tijd naar bed. pfffff Ik had het kunnen weten.

Als de meiden gebadderd beneden komen dringt het pas tot ze door dat ik serieus ben en meteen voel ik me na die tranen schuldig. Maar ik hou het voorlopig stug vol. Mijn vriendinnen komen binnen voor ons wekelijkse bakje leut. De verzorging is vandaag vroeg en dus kan ik als de visite weg is meteen boodschappen doen. Zoals verwacht lijkt het alsof het overal gratis is. Jeetje wat een menigte moet nog voor een snelle boodschap weg. Ik haal de ingrediënten voor chili, de pizza’s en de hapjes. Ik haal de oliebollen en de drank. Ik heb alles wat op mijn lijstje staat en eigenlijk zoals gewoonlijk weer meer.

De meisjes hebben vriendinnetjes die komen spelen. Zij moeten om 4 uur thuis zijn. Ik zit het laatste half uur de klok naar voren te kijken. Eindelijk het is 4 uur en ze gaan. Niet dat ze vervelend zijn, maar ik wilde van alles op tafel zetten en wilde dat liever niet met de vriendinnetjes erbij. Ik ken mijn kinderen en ken de vriendinnetjes hihihihi.

Jilke helpt me met het neerzetten van al het lekkers en ook Nienke komt helpen. Al gauw staat de tafel vol en heb ik maar wat in de koelkast gelaten omdat het te veel werd. Als het startsein gegeven word beginnen de meiden aan te vallen op de hapjes. Vier keer een uitleg over wat hapjes zijn en dat niet alles in een keer op hoeft, is niet aan mijn kinderen besteed. Ik laat me niet gek maken, ik laat me niet gek maken, ik laat me echt niet gek maken, maar NU IS HET GENOEG! Waarom luisteren jullie niet??

Zo dat was er even uit. Een paar schaaltjes zijn al leeg. Mannie is even douchen en als die klaar is mogen de meiden hun pyjama aan gaan doen. Gewoon niet om al te slapen, maar dat is voor straks makkelijker. Willen jullie nog eten. Nee ze hebben al genoeg gevreten. Dus ik hoef geen chili klaar te maken en ook geen pizza.

De honden krijgen al drie dagen valeriaan in een stukje worst. Luna is erg bang en naar mate het geknal meer wordt, wordt ze steeds nerveuzer. Verdorie die valeriaan helpt geen zak. Angel is nog steeds in voor een hapje, Luna al lang niet meer. Die zoekt na elke harde knal of gierende pijl een ander veilig plekje. Ze rilt en hijgt. Arm ding. Ik voel me zo schuldig dat die valeriaan niet helpt. Volgende keer wat sterker spul.

Lex gaat even naar boven met de meiden. Jilke heeft half 7 zelfs niet gehaald. Mijn kleine stoere meid 🙂 Gaan jullie maar even rusten voor het vuurwerk. Nou met een mobieltje boven die de hele tijd afgaat en wat hyper de pieper voor wat komen gaat, is slapen uitgesloten. Ach ik heb een uurtje of anderhalf rust gehad voor de meute op Jilke na weer beneden was. Guido Weijers gaat aan en ik lig blauw van het lachen. Ja ik ben wel een Guido Weijers fan. Daarna gaat ie op Yoep van t Hek en die vond ik na een Guido Weijers eigenlijk tegenvallen. Voor het eerst eigenlijk. Nienke was trouwens om half 10 in slaap gevallen en Femke een uur later. Jilke weer wakker om 11 uur en na een kwartier sliep die weer. 10 minuten voor 12 zeg ik tegen Lex, “Ik ga ze wakker maken.” Lex en ik de grootste lol, de kinderen alles behalve. Maar dan toch 2 minuten voor tijd staan we allemaal in knuffel kus psitie. Met de beste wensen en de grootste knuffels en kussen luiden wij het jaar in.

20141231_231409

Shoot de champagne vergeten. Ach weet je, dan doen we dat toch morgen. Maar jullie slapen wel uit hè. Nou en dat deden ze tot 8 uur. Maar dat was voor mij net te kort. Ik sliep pas om half 4 als het al niet later was. Die harde knallen, die nerveuze hond. Nee dat was niet leuk. Maar dat halen we nog wel in hoor. Een heerlijk champagne ontbijt en toch een gezellige sfeer aan de ontbijttafel was geweldig. Dat is nog eens een goed begin van het jaar. Ja het wordt een gelukkig 2015.

20150101_103327  20150101_103348

En wij wensen voor iedereen een goed, gezond en gelukkig 2015 toe.

Mag ik nog even blijven liggen

15 januari 2015

Wat hoor ik nu? Meteen ben ik klaar wakker. Daar is bij mij niet veel voor nodig. Ik hoor voetstappen en een deur open gaan. Er zijn er niet een maar twee wakker. Shit! Niet weer. Vorige nacht was het rustig maar de nacht ervoor was het bal. Ik kan mijn slaap zo goed gebruiken. Ik roep naar boven. “Wat is er aan de hand.” Femke antwoord. “Ik had een nachtmerrie mam. Ik wil niet meer slapen.” “Maar schat het is net 1 uur geweest. Probeer toch maar weer te gaan slapen.” Gevolgd door haar zusje gaat ze mokkend en daarna huilend terug naar haar kamer. Even is het stil.

Vijf minuten later hoor ik ze praten en lopen. De deur gaat open. Weer vraag ik wat er is, maar een tweede deur wordt open gemaakt. Ze zijn recht doorgelopen naar de kamer van mijn man. Die wordt nu wakker gemaakt. Nee wij hebben geen ruzie hoor. Ik slaap tijdelijk beneden vanwege een nierdrain. Dan slaap ik prettiger alleen. Voor het geval je het je afvroeg 😉

Maar goed, mijn man wakker en die luistert naar hun verhaal. Als ze bij papa in bed willen stappen zegt hij beslist “Jullie gaan naar je eigen bed.” Ik heb net zoals jullie mijn nachtrust goed nodig en die krijg ik niet met een vol bed.” Na die woorden brengt hij ze terug naar hun kamer. De dames zijn het er niet mee eens. Nee ze willen niet meer slapen. Mijn man kan ‘lullen als Brugman’ maar ze blijven huilen, jammeren en zeuren. Nog even een bekertje water en mijn man wenst ze welterusten en sluit de deur.

Femke en Nienke huilen, want ze willen echt niet. Mijn man roept naar me “Laat ze maar Mous. Ze houden van zelf stil.” Ja hij heeft makkelijk praat. Hij raakt zijn kussen en maft door. Ik ga nog even mijn zak lozen en mijn blaas legen. Ja een nierdrain is extra werk op de wc. Ik kijk nog eens op de klok. Inmiddels is het kwart voor 2. Pffff. Femke is inmiddels stil en ik zie haar al in gedachten. Duim in haar mond en een van die blonde lokken in haar hand onder haar neus. Nienke niet, die gaat stug door met huilen. Het is zo’n echte drama huil. Van dat opzwepende. Ik ben me aan het inhouden om niet naar boven te gaan. Ah het wordt wat minder, zal ze dan eindelijk zo in slaap vallen.

Maar nee hoor ze blijft vol houden. Na een uur mezelf opvreten en tegenhouden, ben ik op. Klaar wakker, boos, bezorgd, geïrriteerd en moe. Ik ga naar boven en vraag Nienke wat er aan de hand is. Nu beginnen pas echte tranen te rollen. “Als ik hier op mijn wang druk doet het zeer.” “Ja schat, maar dan moet je daar niet drukken.” Waarom ga je nu niet slapen, want mama vind dit niet leuk wat je nu doet.” “Ik kan niet slapen van de pijn.” “Heb je dan al lang pijn?” “Nee pas net.” Inwendig kreun ik. Hoe krijgt ze het iedere keer voor elkaar. De aanleiding vergeet ze en dan haalt ze er dingen bij die er niet toe doen. “Ga maar bij Femke in bed liggen en dan gaan jullie slapen.” Ik geef ze nog allebei een knuffel en dan loop ik hun kamer uit. Ja hoor ze zijn stil.

Het duurt nog even voor ik zelf de slaap weer kan vatten. Hier kan geen melatonine tegen op. Rond 4 uur sluiten ook mijn ogen. Om kwart over 6 staat mijn man met de jongste weer naast zijn bed. Argggg mag ik nog even blijven slapen. Ik wil nog niet wakker worden. Ik ben te moe.

Maandagochtend met Peter van Straaten

26 januari 2015

Het was vroeg vanochtend. Vanaf vijf uur hield ik de klok al in de gaten. Mijn man had de maanden ervoor voor de kinderen gezorgd in de ochtend. Dat was niet alleen makkelijker, maar ook noodzakelijk. Hij gaat voortaan weer om half 6 zijn bed uit, de kinderen en ik mogen dan nog even blijven slapen. Vandaag moeten we om 7 uur beneden zijn, want ze komen het bed halen tussen 7 en 10 uur. Ach dan heb ik, in tegenstelling tot mijn man, aan een half uur genoeg.

Half 7 en ik ben al sinds half 6 met Jilke aan het kletsen. Wat is het toch weer heerlijk als alles normaal is, maar toch het blijft een maandagochtend. Nog even op de weegschaal staan. Joepie! 11,2 kg kwijt al, nog 19 te gaan :-X . Maar het gaat de goede kant op. Nu Jilke, 14,5 kg weegt het kleine ding.  Dan de meiden wakker maken. Ik sta bij de kast en pak de kleren. Natuurlijk in samenspraak met de meiden, daar kom ik helaas niet meer onderuit. Ze hebben een eigen mening en laten die duidelijk horen. En daar waar papa een uur voor nodig heeft lukt mij in een kwartier. Oeh! Heb ik een keertje geluk of blijft dit zo gaan. Morgen maar weer proberen. Ik stuur een foto naar hem via watsapp. Gniffel gniffel even onder zijn neus wrijven.

Een maandagochtend en wij komen beneden. Zitten aan tafel te eten en ook daar stuur ik een foto van. Als we klaar zijn et de boterhammen mag de tv even aan. Als ook nog de haren in een staart of vlecht zitten heb ik een klein momentje voor mezelf. Ik denk terug aan de tekening die een aantal jaren geleden op mijn bureau hing. Een tekening van Peter van Straaten die alles zei over hoe ik me nu voel. Een ‘we moeten er weer inkomen maandag,’ want het weekend en wat nog meer achter ons ligt is voorbij. Een ‘de dag zal te kort zijn maandag,’ want ik moet nog zoveel doen. Een ‘heeft mijn man wel zijn wekker gezet maandag,’ want we mogen ons niet verslapen. Een maandag vol energie, maar eigenlijk mag die weer voorbij zijn want dan zit je weer in je ritme.

Toch blijft mijn aandacht wat langer hangen bij Peter van Straaten. Wat een briljant tekenaar is dat. Die humor, dat sarcasme. Ik had in de wc een van zijn boekjes liggen. Die had ik mij mezelf eens cadeau gedaan. “Hoezo oud?” was de titel van dat boekje, maar om de een of andere duistere reden heeft mijn man die naar de zolder verbannen. Flauw hè?  Het liefst zou ik “Het kantoor” en “Allemaal ambtenaren” nog willen hebben. Heerlijk om dan even op het net te surfen om zo mijn gedachten af te leiden van een hectische dag.

Veel tijd krijg ik niet want om 08.10 staat er een man aan de deur. Die komt mijn geleende bed ophalen. In de tijd dat ik een nefrodrain had, heb ik beneden geslapen. Dan sliep ik net wat beter als boven. Vakkundig haalt de man het bed helemaal uit elkaar. Naast wat vlokken hondenhaar die ineens zichtbaar worden nu het bed weg is, ontstaat er een hele lege ruimte. De kinderen zijn inmiddels zelf naar school vertrokken. Wel handig bijna naast de school wonen. Dan voel ik me minder schuldig. Jilke had besloten er een pyjamadagje van te maken, dus staat klaar in pyjama en rubber cars laarzen. Ach ja! Moet kunnen.

Die grote leegte in de woonkamer valt me nog meer op. Straks maar eens kijken voor een leuk kindersetje meubelen. Een tafel met vier stoelen of een picknicktafel, een kinderbank zou ook leuk zijn. Zucht! Make up your mind Mousje. Ach we gaan gewoon even op het net surfen. Nu kan ik nog even, want straks komen de vriendinnen voor een bakkie leut, de hulp in de huishouding en dan is het weer tijd om de meiden uit school te halen. En in die tijd moeten we ook nog bedenken wat we gaan eten vanavond. Nog één keer spieken bij de Van Straaten tekeningen. En met een glimlach ga ik verder met mijn maandagochtend.