Archieven

Angel in moeten laten slapen

 

 

PICT1154

11377263_939620866059907_5078291776774955857_n

Helaas hebben we 19 mei jongstleden Angel moeten laten inslapen. Ook zij had een baarmoederontsteking die te voorkomen was geweest als wij haar hadden laten steriliseren. Ze is bijna 10 jaar geworden en had al erge artrose, waardoor ze aan de pijnstillers en ontstekingsremmers zat. Na het overlijden van Luna nog net geen jaar eerder, was ze hard achteruit gegaan. We waren vroeg bij de ontsteking, wat ons goede hoop gaf. Het mocht echter niet zo zijn. De medicijnen, waar we op tijd mee gestart waren en de controle om de twee dagen bij de dierenarts, bleken niet te helpen.

Ineens was het moment daar dat ik moest zeggen “We gaan nu naar de dierenarts met Angel.” Mijn vriendin uit Frankrijk was die dag bij ons en zij had dit nog nooit eerder meegemaakt. Maar de blik in de ogen van de hond zei mij genoeg. “Nee, we wachten niet af totdat ze bellen, we gaan nu meteen.” ‘We’ betekent in ons geval dat mijn man, Lex, gaat. Femke en Nienke riepen echter in koor; “Ik ga mee.” Daar waar ik totaal niet tegen afscheid nemen kan, had ik nu de ondersteuning van pillen. Het ging me nu gemakkelijker af in emotionele zin, maar om dan te zeggen dat ik mijn kinderen mee wil laten gaan.

Lex en ik keken elkaar aan. Overleggen waar de kinderen bij zijn en tot de conclusie komen, dat het misschien voor hun wel erg goed is om dit te doen. Misschien gaat het afscheid van ons huisdier, ons maatje van de afgelopen 10 jaar voor hun wel makkelijker. “Oké, jullie mogen mee met papa. Daarna gaan jullie haar begraven in de tuin van opa. Dan is ze weer bij haar Luna.” Voor de kinderen bleek het inderdaad goed om erbij te zijn. Ook vanuit school kwam daar positieve feedback over. Ondanks dat onze kinderen vaak onze spiegel zijn, was dat in dit geval beslist voor mij niet zo. Maar ik ben trots op ze. Ik ben trots op ons, ondanks het verdriet wat erbij komt.

In de week voor Angels overlijden houd je er wel rekening mee dat het kan gebeuren. Ze is immers ziek en we hebben er al eentje af moeten geven met dezelfde kwaal. Maar zoeken naar een hond voor mezelf kon ik niet. Ik vond dat verraad tegenover Angel. Niet dat zij dat weet, maar toch zij was mijn maatje, samen met Luna en als er een nieuw maatje komt is dat geen vervanging, maar nieuw. Misschien is dat gek, maar het is een nieuwe band, een nieuw maatje, een nieuwe liefde. Het zal nooit hetzelfde kunnen zijn, vind ik.

Dus onrustig als ik was deed ik een zoektocht naar de Ierse Wolfshond. Mijn ouders, en met name mijn moeder, houd erg van dit hondenras. Ze zijn er bijna nooit en herplaatsers eigenlijk al helemaal niet. Maar prompt stuit ik op een advertentie dat er twee herplaatsers beschikbaar zijn. Ik heb meteen contact gelegd alvorens mijn ouders te informeren. Uiteindelijk heb ik dat toch maar gedaan en die waren meteen enthousiast. Na veel over en weer bellen tussen de eigenaresse en mijn ouders sprak ik af om ze 28 mei te gaan ophalen. Ze zouden dan even bij mij logeren tot mijn ouders terug waren van vakantie. “Als dat maar goed zou gaan met Angel,” dacht ik nog. Maar dat was niet nodig me daar druk over te maken.

Het vooruitzicht dat er twee logees binnenkort kwamen, maakte ook een verschil in het verwerken van het verdriet voor de kinderen. Ze hadden afscheid genomen en er kwamen, weliswaar tijdelijk, twee nieuwe honden voor terug. Ook mijn ouders waren verheugd over het feit dat ik de honden op kon gaan halen. Nu maar afwachten hoe het gaat klikken tussen hun Duitse Dog Bella en de twee Ieren.

Als ze willen, maar niet mogen.

1 december 2015

20151021_092849[1]

Jilke is mijn derde. In tegenstelling tot een eerste, ziet zij dus haar zusjes al naar school gaan. Iets wat haar heel erg leuk lijkt. Nu is Jilke slechts een paar weken naar een kinderdagverblijf geweest en zijn haar zussen een paar jaar naar een kinderdagverblijf gegaan. De omstandigheden waren gewoon anders. Nienke was al erg toe aan school, maar Jilke nog veel meer. Ze wil uitgedaagd worden, spelen met kinderen en zingen, kleien, tekenen en schilderen. Iets wat ze thuis wel doet, maar in haar eentje. En laten we wel wezen, het is leuker om dingen samen te doen als alleen. Als je Jilke hoort dan is ze heel goed in woorden en zinnen. Ook qua motoriek is ze sterk. Als je haar ziet is het een klein lief ding met rood lang haar. Een schattig ding, hoewel…. Ik denk dat ze daar in groep 6 inmiddels anders over denken.

Jilke gaat altijd mee om haar zusjes weg te brengen. Ze vangt de aandacht van bijna elk kindje. Ondeugend daagt ze de grotere kinderen uit. Doet mee aan tikkertje en laat zich dragen en meesjouwen. Maar berg je als ze er genoeg van heeft. Dat heeft een vriendinnetje van Nienke nog recentelijk mogen ontdekken. Nee Jilke kan goed van zich afbijten en als ze iets niet wil, wil ze dat ook echt niet. Daar komt een beetje mijn probleem. Als ouder ken ik mijn kinderen best goed. En ik had al vrij snel in de gaten dat Jilke aan school toe was.

Peuterspeelzaal is leuk en daar was ze ingeschreven. We hebben echter nooit iets van ze gehoord. Er zal wel iets fout zijn gegaan. De ene periode was ik werkzoekend en als ik dat niet was, was ik ziek. Even plastisch gezegd, maar zo lag het eigenlijk wel. In de periode dat ik ziek was, is ze even naar het kinderdagverblijf gegaan. Geweldig vond ze het daar. Het feit dat ze zelf ook niet echt mobiel was (beentje gebroken) mocht de pret niet drukken. Het was haar schooltje, zo zei ze. Ze heeft daar wat af geknutseld en paste zich geweldig aan. Spelen deed ze zowel met de jonkies als met de oudere. Oudere hadden wel licht de voorkeur bij haar.

Met dat in mijn achterhoofd ben ik op het www gaan surfen. Is het mogelijk dat een kind eerder naar school gaat. Dus mag mijn Jilke voor haar 4e naar school. Toevallig dat net Samson daar iets over riep. Helaas blijft het alleen maar bij één keer roepen, tenminste dat is mijn indruk. Heel jammer want er zijn natuurlijk veel meer Jilkes. In eerste instantie kwam ik niet verder als “Als het kind 3 jaar en 10 maanden is mag het vijf dagdelen naar school.” Dat is heel leuk, maar wat zijn 5 dagdelen. Immers de middag is van half 2 tot half 4 en de ochtend is van half 9 tot kwart over 12. Is een klein verschilletje. En vijf dagdelen in 2 maanden oftewel 9 weken is natuurlijk niet extra uitdagend voor een kind.

Deze informatie strookt eigenlijk niet met verhalen die ik heb gehoord over kinderen die eerder op school beginnen, omdat ze er aan toe zijn. Dus ik zoek verder op het www en zie dat grens scholen er een ander beleid op loslaten. Zeker scholen op de grens met België, waar kinderen veel eerder naar school gaan, laten Nederlandse kinderen ook veel eerder toe. Waarom kan het daar wel en elders in ons land niet. Dus maar weer verder zoeken en dan kom ik tegen dat inderdaad kan maar vrij zeldzaam is. Dat de school daarin mee moet gaan en het dus niet verplicht is. Waarom de school daarin vaak niet meegaat is me dan ook duidelijk. “De inspectie meent dat vervroegde toelating in sommige gevallen een uitkomst is voor kinderen met een grote ontwikkelingsvoorsprong en wijst vervroegde toelating dan ook niet per definitie af. Voorop staat de vrijwillige medewerking van de school. Anders gezegd: de school moet akkoord zijn met vervroegde toelating. Is de school niet akkoord, dan is vervroegde toelating niet mogelijk. Er is dus heel nadrukkelijk geen sprake van een recht op vervroegde toelating. De wettelijke toelatingsleeftijd voor het basisonderwijs is 4 jaar, maar het bestuur van een school heeft in uitzonderingsgevallen – zoals de hierboven vermelde grote ontwikkelingsvoorsprong – de mogelijkheid aan kinderen onder de 4 jaar toegang te verlenen. Het bestuur zou bij het inwilligen van een dergelijke wens er wel om moeten denken dat:

  1. De peuter niet als leerling kan worden toegelaten, c.q. ingeschreven;
  2. Voor de 3-jarige geen rijksbekostiging wordt gegeven;
  3. Ouders van tot de school toegelaten leerlingen bedenkingen kunnen hebben tegen het door de 3-jarige gebruik maken van het onderwijsaanbod, voor zover dat ten koste zou gaan van  de eigenlijke leerlingen van de school;
  4. De bestaande aansprakelijkheidsverzekeringen van de school mogelijk niet op de peuter van toepassing zijn;
  5. Wellicht een aanvullende verzekering moet worden afgesloten die erin voorziet dat zaken geregeld zijn als de peuter iets overkomt of deze zelf iets aanricht dat schade oplevert (door de ouders af te sluiten).

Criteria voor vervroegde toelating:

  • kinderen vanaf 3 jaar en 6 maanden
  • het kind is zelfredzaam; het is zindelijk en kan zichzelf aan- en uitkleden
  • het kind kan omgaan met uitgestelde aandacht”

Hier kon ik wat mee! Ik heb toen een gesprek aangevraagd bij de school en ze zouden er over vergaderen. Ik was eigenlijk pas de eerste die met deze vraag kwam. Iets wat ik best jammer vind, omdat ik weet dat er veel meer kinderen zijn die er aan toe zijn eerder naar school te gaan. Helaas kwam na een aantal weken het antwoord terug. Het was niet mogelijk. Althans voorlopig wil de school het niet, misschien wel in de toekomst, maar nu nog niet. En hoewel ik het antwoord verwacht had, baalde ik best wel. Niet dat ik graag van mijn kwebbelkous al wil, maar omdat ik zeker wist dat ze er aan toe was. Je zag gewoon dat ze het ook niet leuk vond dat inmiddels haar nichtje en neefje al wel naar school gingen. Die schelen telkens maar 3 maanden en trekken best wel veel met elkaar op.

Naar mate de tijd verstreek begon Jilke zich steeds vervelender op te stellen. Ze zocht meer uitdaging en eiste meer aandacht. En dan eindelijk is de dag daar dat ze voor het eerst mag wennen. Ze is ook nog eens op een rot dag jarig en de weken voor haar verjaardag zijn niet bepaald een lekkere periode om in te beginnen. Later beginnen was dus al helemaal geen optie, want ze was nu al onhoudbaar aan het worden. Ik mocht nog net van Jilke mee naar binnen. Het was dat de juf het aardig voorstelde want van Jilke zelf hoefde het niet. Toen ik haar twee uur later ging ophalen kreeg ik in het voorbijgaan twee dikke duimen. Ze had het super naar haar zin.

De maandag erna was ik jarig, maar Jilke had haar zinnen op school gezet. Een hele week te vroeg, maar leg haar dat maar eens uit. Ze wilde gewoon naar school. En ik kon zeggen wat ik wilde, ze ging niet naar huis. Daar sta je dan met je goede fatsoen. Dus Jilke eerst maar aan de hand meegetrokken naar het kleinere plein. Daar heeft ze 20 minuten staan gillen en stampen dat ze naar school wilde. En ze kwam NIET mee naar huis! Uiteindelijk was ik het zo zat en heb haar over mijn schouder gegooid. Jilke nog altijd krijsen, huilen, gillen en trappelen, maar ik bereikte mijn voordeur zonder al te veel schade. Onderweg gaf een vrouw mij nog een afkeurende blik. ik geloof dat ze mijn antwoord in blikvorm wel begrepen heeft “Kom maar! Jou lust ik ook rauw.”

De buurvrouw wilde me feliciteren, maar begreep heel snel wat er aan de hand was. Toen ik Jilke op de grond zette, ving zij Jilke weer op voordat het verhaal wee van voren af aan had kunnen beginnen. Snel zette ze Jilke in de gang en deed ik de deur op een knip. Hoog, waar Jilke niet bij kan. Daar heb ik haar nog even laten razen. Na 10 minuten heb ik haar opgepakt en haar fop en beertje gegeven en ben haar gaan wiegen. Het duurde even voor ze weer aanspreekbaar was. “Ik wil zo graag naar school.”Jammerde ze nog een tijdje door. Als mama, gaat dat door merg en been. Immers ik wist dit al een tijdje. En ook al hebben ze je serieus genomen, je staat toch als het ware in de kou.

Vanmiddag mocht ze weer wennen. Ze vind het steeds leuker. Nog een paar daagjes en dan mag ze echt. Ik ben benieuwd of ze een terugval krijgt of dat ze het leuk blijft vinden. Ik denk eigenlijk het laatste. Het is een kleine, grote en stoere meid.

Woezel-en-Pip -hoera!-naar-school-Jodokus-design-Muller wenskaarten.nl-30

Sinterklaas! Wie kent het niet.

17 november 2015

Ooo! Ik heb nu al voor de vijfde keer geroepen dat ze op moeten houden. Iedere keer hebben ze weer ruzie met elkaar. Ze lopen te springen en rennen door het huis heen. Nog even en dan gebeurd er een ongeluk. Een terugkerend jaarlijks fenomeen.

Opladen en ontladen.

In de herfstvakantie mogen de meiden gaan logeren bij hun tante. Nienke is dan al een week van te voren aan het aftellen op de kalender. Ze vraagt meerdere keren per dag wanneer ze mogen gaan en hoelang ze weg zullen zijn. Per dag zie je de spanning toenemen en de laatste dag zelfs per uur. Ook in de auto is ze onrustig en gespannen. Niet de Nienke die wij kennen. Tijdens het eten kan ze geen minuut meer zitten, laat staan stilzitten. En als ze er is en wij kondigen aan weer naar huis te gaan, komt het tot een ontlading. Ze begint te huilen en wil eerst dat we blijven en dan zelfs mee terug naar huis. Gelukkig gaat het tegenwoordig al beter, want ze is snel om te praten. Zeker ook omdat haar zusjes erbij zijn, zit ze niet al snel weer in de auto.

Pietje_Paniek_Wim_Kluvers_400

Uiting van spanning.

Ja Nienke is bij ons diegene die het meeste last heeft van spanning bij gebeurtenissen. Of het iets is op school, een verjaardag, vakantie of feestdagen, dat maakt niet uit. Ze vind het allemaal erg spannend en dat merk je in heel haar gedrag. Naar haar zusjes is ze sneller geïrriteerd en ook van ons kan ze minder hebben en wordt ze brutaler. Soms dan schopt ze letterlijk van zich af. Ze kan geen seconde stil zitten op haar stoel en zit er meer naast en hangt eroverheen als dat ze zit. Ook de tafel en de stoel staan vaak niet meer met 4 poten op de grond, met alle gevolgen van dien. Huilbuien die ontaarden in hysterie waar ze niet uitkomt. Veel slapeloosheid of midden in de nacht wakker worden en iedereen wakker maken. Natuurlijk worden wij dan boos en raken wij overprikkeld en probeer dan maar eens te waken dat het niet veel erger wordt.

Oor kapot

Natuurlijk hebben Femke en Jilke ook last van spanningen. Zeker rondom onze verjaardag en Sinterklaas. Welk kind heeft dat niet. ik denk dat elke moeder meer voor agent moet spelen en lekker ontaard roept dat Sinterklaas en Zwarte Piet anders geen cadeautje meenemen, ze hun schoen niet mogen zetten of dat ze zelfs in de zak mee naar Spanje moeten. Maar het helpt niks. De spanning blijven ze opvoeren en de ruzies worden frequenter. Ik ben in de keuken bezig als ik een ijselijke gil hoor van Nienke. Ik had ze net daar voor al een paar keer gemaand rustiger te zijn en niet te ruziën, maar het heeft niet mogen baten. Femke en Nienke hebben ruzie en Nienke valt met haar oor op de punt van de tafel. Als ik haar oor bekijk wordt ik lichtelijk onpasselijk, maar pak snel een schone handdoek en houd die even onder de kraan voordat ik Nienke sommeer die op haar oor te doen. Helaas heeft Nienke gezien dat ze bloed en begint nog harder te gillen en huilen.

10441969_1018432028178790_8099250791645666004_n

De klok geeft tien voor vijf aan. Nee het heeft geen zin om Lex te bellen. Die is immers onderweg naar huis en sneller kan die toch niet thuis zijn. “Femke jij gaat de buurvrouw halen!” Ondertussen pak ik mijn telefoon en toets het nummer van de huisarts in. Gelukkig ze zijn er nog en we kunnen komen. In de gang ren ik bijna Femke ondersteboven en duw bijna de buurvrouw opzij. Die weet nog van niks, maar ik laat het Femke uitleggen. Bij de huisarts aangekomen realiseer ik me eens te meer dat een ongelukje bij kinderen in zo’n klein hoekje zit. Ze had wel dood kunnen zijn. Een geluk bij een ongeluk is het de binnenkant van haar oor. Een flinke jaap dat wel en hij moet gelijmd worden, maar niet haar gehoorgang en niet haar slaap. De plek is ook moeilijk te lijmen, maar toch ze doen hun best en het is dicht. Pas als we weggaan begin ik licht te trillen. “Och schatje toch. Stil maar. Thuis krijg je van mij een pijnstiller, Nieks en morgen en overmorgen hoef je van mij niet naar school.” Nee ik durf mijn stuiterkipje niet naar school te laten gaan. Ik ben veel te bang dat haar oor weer open klapt. Je zult net zien dan.

media_xll_3283635

Hij komt! Hij komt!

En dan is het Sinterklaas Journaal. De witte wieven hebben hier ook in huis voor het nodige tumult gezorgd. Maar gelukkig slikte mijn kids na twee dagen het verhaal over sagen. Ze mochten zelf zeggen wat echt en wat niet echt was. Maar dat waren de eerste nachtelijke hysterie die we hadden. Het kapotte oor zorgde voor twee nachten extra. In de hoop dat daarmee de kous af was ging ik vol goede moed naar bed gisterenavond. Ik denk dat ik mijn moed maar beneden laat vanavond, want het heeft niet geholpen. Nee vannacht was het weer bal. Ik hoorde deur een en daarna deur twee, maar er kwam geen licht en dus ga ik even kijken. Jawel Nienke alweer bij Femke op de kamer. Arggggg! Mopperen, terugsturen en keuzes geven, maar een half uur later lag ze dan toch eindelijk in haar eigen bed te slapen. Ondertussen vervloek ik de Goedheiligman. Nog één, twee. drie weken. Ik tel als mama ook af, maar niet tot wanneer hij komt. Nee ik tel de dagen dat hij weer vertrekt op zulke momenten.

20151117_111450[1] 20151117_114504[1]

Een liefbeestje beestje

12 november 2015

lieveheersbeestje2

Samen loop ik met mijn meisje door de weilanden. We zijn de hond aan het uitlaten. Eigenlijk laat ik er twee uit. Mijn dochter en de hond. Dit ras staat erom bekend dat het vanaf de drempel de neus aan de grond zet en elke geur interessant genoeg vind om even bij stil te staan. Als je dat in je achterhoofd houd is het best een rare gewaarwording dat de hond mijn dochter bijna vooruit duwt omdat zij te langzaam is. Mijn dochter geniet van de natuur. Zo omschrijf ik het maar.

Bij elk bloempje en elk beestje staat ze stil. Dan vraagt ze wat het is en soms weet ze het zelf. Leuk hoor zo’n kleintje die dan ook moeilijke diernamen probeert uit te spreken. Alle drie de kinderen hadden een andere naam voor dit insect. De eerste noemde het een bijnabeestje, nummertje maakte en een lievebeerbeestje van en de derde een liefbeestje beestje. Best schattig toch? Het zijn hele leuke beestjes vinden de meiden totdat ze er één land op het hoofd van de middelste. Pietje Paniek is er niks bij.

Lieveheersbeestjes-lief-he.1365080121-van-Dithje67

Mijn oudste en mijn jongste lijken wat dit betreft best veel op elkaar. Geef ze zand, bloemen of insecten en ze vermaken zich wel. De jongste wil dan het liefst nog een stok erbij, want daar kun je mee aanwijzen en tekenen. Eigenlijk hebben de meeste kinderen maar heel weinig nodig om zich te kunnen vermaken. Jammer dat ik ze wel honderd en één keer moet vertellen dat ze geen bessen, bloemen en blaadjes ogen plukken uit tuinen. Niet die van mama en niet die van andere mensen. Vooral voor de oudste is het bijna een magische aantrekkingskracht, een bloem.  Ze moet er tenminste aan ruiken en het liefst aanraken. Vaak trekt ze erop uit met haar netje en trommeltje. Mijn entomoloog in spe.

31RNk5oJqpL._SY300_

Als je dan leest over een hond dat het ras als nadeel (of extra aandachtspunt) heeft dat die snel is afgeleid, alles interessant vind en zijn neus aan de grond heeft en veel stil staat, dan denk ik bij mezelf… “Ach zo’n hond is niet veel anders als dat mij kinderen zijn 😀 ”

 

 

 

Plaatjes zijn van: www.newscientist.nl , www.welke.nl , www.amazon.co.uk

 

Een stapje verder

3 november 2015

De laatste tijd ben ik wat meer met Facebook bezig. Eigenlijk nooit zo gedaan, maar buiten erg leuke Like, share en win acties kom je wel eens hele leuke en nuttige producten, tips of sites tegen. Wij zijn thuis al een tijd bezig met er achter te komen hoe we het beste met Nienke om kunnen gaan. In het kort is Nienke de meest voorbeeldige leerling. Aardig, attent, verlegen, wat onzeker en doet het goed. Thuis echter zoekt Nienke constant de grens op, schreeuwt en gilt, dramt, dwingt, stuitert, kan niet stil blijven zitten en luistert niet. Ze kan ook heel attent zijn, heeft erge structuur nodig en laad zich op voor een gebeurtenis en ontlaad zich dan door in huilen of woede uit te barsten. Ook thuis merken we dat ze een laag zelfbeeld heeft en perfectionistisch is. Ze durft niet tot ze zeker weet dat ze het kan en dan komt er toch iets uit waar je wauw van zegt. Want tekenen en knutselen kan ze erg goed, ze onthoud goed, maar heeft daarentegen weinig geduld.

Nienke lijkt wel een kind van uiterste. Als ik haar probeer op te nemen en ze krijgt het in de gaten zie je haar gezicht veranderen. Ineens van serieus naar een stralende glimlach. Een typische entertainer. Op school zien wij (onze woorden) spoken, want er is niks mis met Nienke. De huisarts heeft ons doorverwezen naar de kinderarts. Daar waren we al bekend want met koemelkeiwitallergie, reflux en later ook COPD-achtige klachten, kwamen er ook nog eens terror nights bij. Dat laatste heeft ze alleen nog maar bij heel veel stress en ziekte. Terug bij de kinderarts krijgen we voor haar een voorlopige diagnose ADHD. We gaan naar de pedagogisch medewerkster, die geeft wel een paar handige tips, maar we komen er niet echt verder mee. Dan worden wij doorverwezen naar de medische psychologische dienst. Ik heb al een rotgevoel bij de medewerkster en eigenlijk wordt dat alleen maar bevestigd. Zij is nooit open naar ons geweest, maar had al een vooringenomen mening. Slechte klik denk ik. Maar we komen met haar niet verder.

Thuis heb ik al een hele tijd Thebe thuisbegeleiding. Ook van hun krijg ik waardevolle tips, maar nog is dit niet voldoende. Nienke laat haar ware ik, zoals ze die thuis laat zien, niet zomaar aan iedereen zien. Toevallig wel aan mijn vriendin en haar kinderen. Deze zien wat Lex en ik dagelijks zien. Frappant dat een jongetje met ADHD mijn meisje verschrikkelijk vind stuiteren. Het zijn ook twee kinderen die verschrikkelijk veel in doen en laten op elkaar lijken. Nee niet hetzelfde absoluut niet, maar veel overeenkomsten zeker wel. Steeds meer en meer heb ik iets aan mijn vriendin en haar zoon. Ik voel dat ze het zo goed begrijpen.

Video-hometraining was een grote flop. Nee als gezin doen wij het goed, maar Nienke blijft haar clownsmasker opzetten en doet hem niet af. “Camara aan! Masker op! Gaan met die banaan.” En daar waren Lex en ik al bang voor. Nee, wij waren niet bang voor vreemden die meekeken. Wij hadden er alleen geen vertrouwen in dat er uit zou komen wat wij hoopte dat ze zou laten zien. Een “I told you so” Hebben we alleen maar gedacht. Dan komt op facebook een bootcamp voorbij. Voor kinderen die een beetje anders zijn. Toch even informeren of dat iets is voor de meiden. En als ik word teruggebeld en de informatie krijg, maak ik meteen een afspraak voor een gesprek. Na het intakegesprek heb ik er alle vertrouwen in. Met haar heb ik een klik. Haar gaat het lukken de ware Nienke naar boven te halen en haar zelfvertrouwen te geven. Haar gaat het lukken ons te helpen Nienke zelfvertrouwen te blijven geven. Mijn Nienke gaat goed begeleid worden.

Een paar dagen later zie ik een boek voorbij komen. Ik ben ook in gesprek met een kennis. Ik leg haar het een en ander voor en zij komt met nog meer mogelijkheden. Het kan allemaal. Toch ga ik weer terug naar dat boek. Een boek van Uitgeverij Scrivo Media. Een boek “voor alle kleine helden die hun plek vinden in een woelige wereld,” staat er op de voorkant. Ik voel me zo aangetrokken tot de tekst en lees verder.

 

full16741262

Hooggevoeligheid op school 

Kabouter Langmuts vindt het meestal fijn op school, maar wordt er wel vaak moe. Op een dag komt hij niet meer terug van het buitenspelen. Waar zou Langmuts zijn? Iedereen gaat zoeken, zelfs zijn vriend Kleine Uil.

Nadat ze hem uiteindelijk hebben gevonden, bedenkt juf Tara een plan om het op school nog fijner te maken voor Langmuts. ‘Langmuts op school’ is een prima aanleiding om met jonge hoogsensitieve kinderen te praten over hun schoolbeleving. Inclusief tien uitgebreide tips voor ouders en leerkrachten voor een zo plezierig mogelijke schooltijd.

Langmuts op school – Voor alle kleine helden die hun plek vinden in een woelige wereld. 

Auteur: Josina Intrabartolo

Jeetje! Dit boek moet ik bestellen. Ik kijk naar de andere boeken en besluit via Bol.com dit boek en Langmuts is een held, te bestellen. Ik kan niet wachten voor ze binnen zijn. Twee dagen later zijn ze binnen. Samen met de kinderen beginnen we er in. Elke avond proberen we een stukje door middel van dit boek met elkaar te praten. Te vertellen over de dag. Wat er goed ging en wat niet. Wat leuk was en wat beslist niet. En weet je, het helpt. Ook voor de rest van de kinderen is het een heel prettig boek. Het nodigt uit tot vragen stellen en antwoorden. Het maakt communicatie met kinderen een stuk eenvoudiger. Ik kan het elke ouder aanraden eigenlijk.

Ik weet niet of ze hooggevoelig is, ADHD heeft, een beelddenker is of weet ik wat heeft. Ik vind dat niet belangrijk. Wat ik belangrijk vind is dat ze lekker in haar vel zit. Later niet een rugzak met bagage meeneemt voor ze eigenlijk goed en wel start in een wereld die zo hard kan zijn. En ik weet dat er mensen zijn die vind dat we overdrijven. “Het is alleen maar een kind dat brutaal is,” of “Ik heb geen last van haar hoor, want ik merk er niks aan.” Dat zijn mensen waar ik geen waarde aan hecht. Nee ik hecht meer waarde aan mijn kind en wat zij mij verteld. En gelukkig ze verteld het ons, wat mij het gevoel geeft dat ze ons vertrouwd. Dat is mij meer waard dan wat ook. Ik hoop dat wij haar vertrouwen niet beschamen en dat onze zoektocht samen uiteindelijk ertoe lijdt dat ze lekker in haar velletje zit.

De Secret Box van Shoeby Shop

31 oktober 2015

Er was alweer een Secret Box gewonnen. De laatste dagen waren die berichten wat vaker voorbij gekomen. Blije kindergezichten in een leuke winkel. Vanmorgen bij het ontwaken zag ik de eerste hint voorbij komen. Ik dacht bij mezelf, “Ik zal toch wel te laat zijn” en ben eerst lekker in bad gegaan. Femke die bijna jarig is, kwam naar boven. “Mama! Jilke heeft verklapt wat ik krijg voor mijn verjaardag.” Hmzz. Dat is niet zo netjes van Jilke. “Maar mama! Eigenlijk had jij het al verklapt!” vervolgt ze. ” Ja, want jij had het over een verjaardagsfeest met taarten versieren en disco met zingen door een microfoon. Dus jij had het al verklapt.” Ja de logica van een kind is nu eenmaal de logica van een kind. Maar Femke is weer hyper en dus komt er geen eind aan. “Mama hoeveel kinderen mogen er op mijn verjaardagsfeest komen?” “Ik vind eigenlijk zes kinderen wel voldoende,” antwoord ik beslist.

“Wanneer ga ik de kaartjes uitdelen.” En opeens herinner ik me de hint van de Shoeby Shop een uur geleden. “Kaarten schudden” of zoiets. Even kijken op Facebook of hij al gevonden is en wat de precieze hint is. Nee de hint is “schudden maar” maar ik blijf raar genoeg in de kaarten. “Femke en Nienke snel schoenen aan we gaan een gele met zwarte doos zoeken.” De meiden zijn helemaal aan het springen. “We gaan zoeken en niet winkels bestormen.” Ik ken mijn koters en geloof me als ik ze los laat…. Maar ze bleven goed bij me en gedroegen zich voorbeeldig. Als eerste gingen we de Bruna binnen. We moesten toch de kaarten voor Femke’s verjaardag hebben en dus konden we daar onopvallend rond kijken. Een klein gesprekje met de dames achter de toonbank zei mij genoeg. Hier lag de Box niet. Langs de Shoeby Shop laat ik de doos op de toonbank aan de meiden zien. Zo’n doos moeten we zien te vinden meiden. “Hij is toch nog niet gevonden hè?” vraag ik aan de jongedame achter de toonbank. Die schud vriendelijk lachend nee.

Snel naar de Primera. Daar wisten ze wel van het bestaan van de doos af, maar hij lag niet in de Primera. “Misschien in de bak van kaarten bij het Kruidvat.” Dus wij snel naar het Kruidvat toe. We zijn het Kruidvat nog nooit zo snel doorgelopen, maar in de buurt van de kaarten lag niks. Menu kaarten misschien en dus even Smaak binnen. Onderweg loop ik weer langs de Shoeby Shop. Voor de deur staat een bord. Het zijn immers de Shake weken. Langzaam begint me iets te dagen. Zou die doos op de toonbank dan toch die doos zijn. We stappen naar binnen en vragen het op de vrouw af. “Ik mag niks zeggen hoor.” Nee dat snap ik. “Nee in die doos zit niks. Maar heb je de laatste hint al gezien.” Potverdrie een nieuwe hint gemist. Snel kijk ik op mijn telefoon. “Hij ligt in de leukste winkel van Rijen.”

Dat kan geen toeval zijn. “Femke, Nienke Niet onder kleren kijken, maar ga maar goed in deze winkel zoeken. Hij ligt hier verstopt. Dat kan niet anders.” En met zijn drietjes kammen we de winkel uit. En ja hoor daar ligt ie. De Secret Box! De laatste van deze reeks. En wij hebben hem gevonden. Trots brengt Femke hem naar de kassa, op de voet gevolgd door Nienke. Ze mogen samen de doos open maken en Femke leest voor. Een sokken pakket. Van achter uit de zaak komt er iemand met een bosje bloemen. De meiden stralen. Even op de foto en dan mogen ze sokken uitzoeken. Nienke wil met glitters, Femke maakt het niet zo uit.

12193304_1074874119189319_4185622443981981570_n

“Mama! We hebben gewonnen! Kijk gratis bloemen en gratis sokken!” Ze is zo onder de indruk van alles. Heerlijk als kinderen zo puur reageren.

Dank je Shoeby Shop voor de leuke actie, het vermaak en de leuke prijs!

20151031_125639[1]

Kinderen vermaken in de vakantie

29 oktober 2015

Als kinderen twee weken vakantie hebben in de herfst en je gaat niet op vakantie, hoe vermaak je ze dan? Vroeger had ik er altijd schrik van. Twee weken alleen met de kinderen thuis en wat moet ik dan gaan doen. Dat is als je een gezin hebt met jonge kinderen, waarvan er ook nog twee zorgenkindjes zijn. Kinderen kunnen zich naar mate ze ouder worden ook ontzettend goed zelf vermaken. Maar in de eerste week waren de vriendinnen van de twee oudste op vakantie. Dan zie je toch wel snel dat de verveling op de loer ligt.

De eerste week was mijn man ook nog gewoon aan het werk. Tja iemand moet het geld binnen brengen bij ons 😀 Dus ben ik met de meiden het één en ander gaan ondernemen thuis. Laatst hadden we al een dag Loonse en Drunense duinen gehad met daarna herfststukjes maken. Nu zijn we gaan kralen rijgen. Kralen om op een gedachtenzakje te maken. Gewoon een simpel zakje (knikkerzakje) versiert met knopen en kralen, waar ze zorgen en gedachten in kunnen doen. De zakjes zijn alleen nog niet klaar, want we hadden zoveel andere dingen te doen.

20150930_153724[1]

Van de buurvrouw kregen ze een Elsa pop om te schilderen. Alle drie zijn ze ruim een uur zoet geweest en Jilke wel twee uur. Met haar kwast tussen het puntje van haar duimpje en wijsvinger zat ze als een ware Picasso te verven. Zo serieus elk wit oppervlak van de pop te bedekken met een kleur. Haar Elsa is niet blond (geel) maar een rave zwarte Elsa. Met een kleurige jurk van Jilke Molenaar. Ze hadden allemaal hun trui uitgedaan en Jilke zelfs ook haar broek. Hoe ze het voor elkaar kreeg weet ik niet, maar zelfs haar onderbroek en billen hadden hier en daar een vlek verf. De andere twee zijn echt ouder en hebben de pop helemaal in Elsa stijl geverfd. De één wat netter als de ander, maar gezien de leeftijd mag dat beslist. Daarna vertrokken de oudste twee op hun fiets naar de speeltuin. Kijken of daar iets te doen is, zeiden ze.

20151029_192211[1]

Een van de ochtenden hebben we een verkleed show met fotoshoot gehouden. De kinderen mochten een paar van hun favoriete kleren uitzoeken en aandoen. Daarna gingen we foto’s maken. En nee, ik kwam er niet onderuit. Ze wilde zelf ook foto’s maken en dat mochten ze. ik had mijn nieuwe kleren aan. Net binnen van Wehkamp. Een setje waar ik helemaal verliefd op was en wat ik als koopjesjager erg voordelig mee uit was. We hebben erg gelachen die ochtend. Nog even koffie drinken bij mijn vriendinnetje en daarna een verlate lunch. De dag vliegt dan voorbij.

20151021_093305[1] 20151021_093416[1]

Naar de supermarkt met de buurvrouw was minder succesvol. Wat kunnen kinderen dan irritant zijn. Met elkaar ruzie maken wie wat in de kar mag leggen. Allebei aan een kant trekken van de kar, zodat je meer aan het opletten bent om ongelukken te voorkomen als dat je je boodschappen aan het doen bent. Telkens vragen of ze dit of dat mogen. Nee, boodschappen doen met drie kinderen is een ramp. Helaas dat je er soms niet aan ontkomt. Gelukkig dat de buurvrouw mee was en mij hielp met mijn kinderen. Zo ben ik toch niet alle boodschappen vergeten op het lijstje, slechts enkele.

De dagen vlogen eigenlijk voorbij en het weekend waren we ineens kindloos. Van gekkigheid wisten wij niet wat we moesten gaan doen. In plaats van te gaan genieten, film en een uitje, zijn we thuis gebleven. “Wat is het stil in huis, hè schat?” Nog gekker is dan dat je ook niet ineens heel erg goed slaapt. Je bent zo gewent om ’s nachts wakker te worden en vroeg wakker te zijn. We waren dan ook om half 9 al uit bed. Ook uitslapen, maar dan wat anders. Niks vergeleken met vroeger, toen er nog geen kinderen waren. We zijn dat weekend ook nog op een ander feit gewezen. Onze gevoelige Nienke was zo nerveus de dag van vertrek. Ze stuiterde wat af die dag. Zo erg dat ze niet stil kon blijven zitten bij de Mac op de heenweg en dus staand, dansend en springend haar Happy Meal heeft gegeten. Bij haar tante aangekomen barst ze in huilen uit. De ontlading was daar. Wij mochten niet weg en ze was bang dat ze ons ging missen. Mennn wat breekt je hart op zo’n moment. De volgende dag met het skype momentje hetzelfde. Huilen en ze wilde naar huis. Ze had wel een leuke dag gehad, maar mistte ons. Een één op één gesprekje bood uitkomst. Ze zou ons de volgende dag weer zien. Ze was toch al moe en dan als je goed slaapt is het zo morgen.

Eindelijk ze waren weer thuis. Ja, mama had ze ook erg gemist. En de maandag lag er nog een leuke verrassing. We zijn, samen met mijn vriendin en haar jongens naar Pukenmuk gegaan. We zouden naar de Vossenberg gaan, maar die bleek, na een verschrikkelijke omweg vanwege wegwerkzaamheden, gesloten. Ach dan maar Pukenmuk in Dongen. Wat hebben ze het geweldig gehad. Ze hebben zo genoten met zijn allen. Wij natuurlijk ook, want wij hadden geen omkijken naar hun.

20151026_122359[1] 20151026_125134[1] 20151026_133918[1]

Dinsdag eerst met Femke naar het ziekenhuis. De ADHD verpleegkundige was aan de beurt. Ze doet het geweldig met haar medicatie. Wij zijn dan ook erg trots op haar. Met Nienke zijn we nu even een andere weg ingeslagen. Bouwen aan zelfvertrouwen en een goed zelfbeeld geven. Iets waarin ik weinig voor mijn dochter kan doen op dit moment, dus hulp ingeschakeld. Daarna zijn we kleren gaan kopen voor haar verjaardag. Was weer leuk! Thuis aangekomen werd het een verkleed en speeldagje thuis. Natuurlijk met de make-up van Femke. Ik heb me rot gelachen toen ze beneden kwamen. De een nog erger opgedirkt als de ander. Nienke had blauwe oogschaduw gebruikt om op haar wangen te doen. Nadat we haar wezen op verkeerd gebruik barstte ze in snikken uit. “Kom maar met mama mee! Dan maak ik een diva van je.” Zo gezegd, zo gedaan. Helemaal in haar nopjes kwam ze toen beneden. Zo mooi als ze straalt.

Vandaag zijn ze gaan cachen met Lex en de jongens van mijn vriendin. Geocachen is toch de hobby van Lex en de kinderen vinden het leuk om af en toe mee te gaan. Hij had een puzzel uitgekozen en zou maar een uurtje weg zijn. ik ben ondertussen voor een bakkie leut naar mijn vriendin gegaan. Even lekker bij kleppen. Ja er kan veel gebeuren in twee en halve dag. Bijna 3 uur later komt Lex aan met zijn clubje cachers. Moe maar voldaan. Nee ze waren niet moe eerder hongerig. Maar dat uurtje heeft ie niet gehaald. Lex nam twee meiden mee en ik Nienke. “Even nog wat bloemen gaan halen Nieks!” En bij de Appie gaan we met vijf bosjes bloemen naar de kassa. Thuis aangekomen staat er een tosti voor ons klaar. Snel zet ik oase in het water. Ik knip de bloemen op de juiste maat en vul drie schalen met oase. Femke, Nienke en ik gaan even bloemschikken. We maken alle drie een mooi bloemstuk. Weer een dag goed besteed.

20151029_192241[1] 20151029_192254[1]

Nee tegenwoordig vind ik het niet erg meer, de vakantie. Hij vliegt voorbij en als je dan ook nog heerlijk weer hebt, is dat helemaal geweldig. Wij gaan nog even genieten van de laatste paar dagen. Daarna gaan ze weer naar school en over een maand en een week, gaat mijn laatste meisje naar school. Wat gaat dat snel hè? Een nieuw tijdperk breekt dan aan.

 

Het jeukt al als je er aan denkt

13 september 2015

Het jeukt al als je er aan denkt. Hoofdluis. Vroeger dacht men altijd dat het gepaard ging met slechte hygiëne, maar dat is al heel lang achterhaald. Inmiddels weten we beter, maar toch is nog niet altijd iedereen overtuigd. Als er weer hoofdluis geconstateerd wordt bij mijn kinderen in de klas, krijg ik al jeuk. Ik begin te krabben op mijn hoofd en ben tegelijkertijd verdrietig.

Luizenbol! Vlooienbaal!

In de tweede klas lagere school kreeg ik voor de tweede keer hoofdluis. Zeker weten had ik het van een klasgenootje overgekregen, maar die speelde de moordende onschuld. Maar goed ook voor haar, want toen mijn moeder het meldde bij de leraar mocht ik voor in de klas komen. “Zij heeft hoofdluis, dus jullie krijgen daarom deze brief mee naar huis.” zei de leraar. Daarmee luidde hij voor mij het pesttijdperk in mijn leven in. Luizenbol! Vlooienbaal! Waren woorden die pijn deden. Later werden het zinnen, werd ik geduwd, geschopt en geslagen. De pijn is al ver weg, maar soms borrelt die nog wel eens op.

Tegenwoordig

Tegenwoordig zit men meer op het pesten en zal een leraar niet snel zo’n stunt uithalen. Met lood in mijn schoenen heb ik dus vanmiddag een mail opgesteld naar de juffen van de meisjes. Bij controle thuis bleek dat ze allebei hoofdluis hebben. Ze worden inmiddels behandeld. Morgenmiddag zal er wel een mail naar alle ouders uitgaan. Er is hoofdluis geconstateerd, dus controleer uw kind extra. Gelukkig heb ik hier een aantal kammen liggen, shampoo, lotion en omgevingsspray. Wij zijn dus meteen aan de gang gegaan.

Eerst lezen voor je begint.

Gisteren zijn de meisjes gekamd en met lotion behandeld. Daarna nog een keer kammen en toen naar bed gegaan. Vanmorgen heb ik ze eerst met crèmespoeling ingesmeerd en ben ze daarna gaan kammen. Ik vond nog wat levens in hun haren. Daarna heb ik ze gewassen met gewone shampoo en vervolgens nog een keer met lotion behandeld. Nu heeft Nieks heel dik haar en is dus extra moeilijk te behandelen. Maar goed daarna nog eens goed alles uitspoelen en nog een keer kammen. We hebben al het beddengoed afgehaald en knuffels en zijn alles gaan wassen. Inmiddels zit was vijf in de machine, vier in de droger en drie al gevouwen en opgeborgen. Het houd je bezig. Net dacht ik; “Joh laat ik een blog maken over deze irritante rotbeestjes. Even kijken of ik wat informatie kan gebruiken uit andere sites.” Dat doe ik altijd. Dingen controleren en kijken wat voor mij bruikbare en vooral juiste informatie is. en wat lees ik bij de RIVM:

Hoofdluizen zijn kleine beestjes die leven op warme en behaarde plekjes op het hoofd. Daar houden ze zich in leven door het zuigen van bloed. Ze kunnen zich vooral snel verspreiden onder kinderen. Daarom is het belangrijk vaak te controleren. Grijp meteen in als u hoofdluis ontdekt. Twee weken lang elke dag kammen met een fijntandige kam is de beste aanpak. Het wassen van spullen zoals beddengoed, kleding of knuffels is niet nodig. Luizen verspreiden zich via haar-haar-contact.

Potverdorie voor niks die kids gefrustreerd omdat hun knuffels nog niet droog zijn. Tja Mous, misschien is het handig als je eerst jezelf inleest voor je als een gek aan de gang gaat! Maar goed we lezen verder:

Hoofdluis kun je krijgen van iemand die hoofdluis heeft. De luizen lopen van het ene hoofd naar het andere. Ze verplaatsen zich niet via kleding, beddengoed of knuffels. Kinderen en jongeren (met lang haar) hebben vaker hoofdluis, omdat ze tijdens het spelen vaak letterlijk met hun hoofden bij elkaar zitten.

Hoofdluizen zijn niet schadelijk, maar vooral vervelend. Ze zorgen voor veel jeuk. Om te voorkomen dat hoofdluis een hardnekkig probleem wordt, is het belangrijk om regelmatig het haar te controleren. Als kinderen in een klas hoofdluis hebben, is het belangrijk dat de kinderen met hoofdluis tegelijkertijd worden behandeld. Zo kunnen de kinderen elkaar niet telkens besmetten.

Ja hoor daar gaat mijn verhaaltje wat ik net aan de kinderen verteld heb. Luizen kunnen ook via je jas overlopen. Ik ben ook bij de luizenweetjes gaan kijken van het RIVM. Verbazingwekkend eigenlijk. Mijn man heeft ook last van jeuk, maar aangezien die nagenoeg kaal is en ik niet zie, heeft hij ook niks. Nee hij heeft gewoon last van het woord hoofdluis. Dat woord zorgt bij het lezen of horen al voor een flinke dosis jeuk.

 

Laat ze los, laat ze gaan

31 augustus 2015

Vandaag weer de eerste schooldag. Na een drukke dag gisteren, hebben ze nauwelijks de tijd gehad om zich druk te maken over de naderende eerste schooldag. Hoewel gisterenavond was de vermoeidheid in combinatie met spanning merkbaar bij Nienke. Met het niet krijgen van het toetje had ze haar uitlaatklep gevonden. Krijsen, huilen en drammen tot ze ook daar te moe van was. Nog een goede nachtkus en de nieuwe (door Nienke gekozen) wekker zetten en dan slapen gaan. Ze vielen als een blok in slaap. Femke is nog twee keer wakker geworden, maar sliep weer snel verder. De volgende ochtend, toen de wekker afliep, zijn oogjes open gingen, de lichtjes aan en de pieptoon het hoogste woord had, bleven de oogluikjes van de kinderen dicht.

Ik ben maar even snel onder de douche gegaan en heb ze daarna zelf maar wakker gemaakt. Het schoolritme gaat er weer snel inkomen, maar vanmorgen nog beslist niet. Alle drie waren ze moe en Nienke een beetje gespannen. Arm ding. Ze gaat naar groep 3 en kan al aardig goed lezen en schrijven, maar is wat angstig. Ik kan alleen maar een arm om haar heen slaan en zeggen dat ze het goed doet en dat alles vanzelf goed gaat komen. Maar ik weet wat onzekerheid met je kan doen.

Op het schoolplein wordt Nienke bij de arm gepakt en naar de verkeerde kant gestuurd. “Juf wat ga je met haar doen, dat is Nienke!” Zeg ik. Ze kijkt naar haar leerling van 2 jaar geleden en zegt, “verrek ik dacht dat je Femke was.” Samen lachen we erom en Nienke is nog steeds stil met een serieus gezicht. “Spannend hè Nieks?” “Ja.” en ze knikt. Ze neemt heel het schoolplein in haar op. Mijn tweede is kleuter af, maar mijn derde hangt nog aan mijn arm. Zij gaat over drie maanden naar school. Dan krijg ik een brok in mijn keel. Ik heb er zo’n dubbel gevoel over. “Mijn laatste die naar school gaat, toch een mijlpaal.” “Ik hoop dan weer te gaan werken en verlang naar die regelmaat.” “Stel dat ik geen werk heb, dan kan ik gaan schrijven want dan is het in huis een stuk stiller.” “Wat zal het stil zijn in huis.” “Ik heb geen peuter meer.”

Zo tuimelen mijn gedachten over elkaar. Bij de huisarts drukt Jilke nog even de feiten op mijn neus. “Mama ik houd je handje zo wel vast hoor.” Nog even en ze is er niet meer bij als ik even naar de dokter moet, het ziekenhuis of voor een boodschap weg. Het is zo vanzelfsprekend geworden. Anderzijds zien we dat ze deze zomervakantie al enorm gegroeid is. Nee in centimeters slechts anderhalf, maar gewoon in haar doen en laten. Zelfs haar uitdrukkingen op haar gezicht. Ze oogt ouder in doen en laten. Soms hoor, nog niet altijd, maar de verandering is goed te zien. Het valt meer op als bij Femke en Nienke. Ze is toe aan school.

Nog even en dan ga ik de meisjes weer ophalen. Hun eerste schooldag is weer voorbij. Straks even mijn zusje appen, want haar oudste is vandaag voor het eerst naar school geweest. Een oudste en de eerste keer blijft zo speciaal. Anders, maar net zo speciaal als een laatste die naar school gaat. Ik ben benieuwd. Wat ik zeker weet is dat de meiden wel erg moe zullen zijn en vroeg naar bed gaan. hihihi Tja dat brengt een eerste dag ook met zich mee. Jilke heeft al een hazenslaapje gedaan, maar ik zie aan haar dat dat nog niet genoeg was. Dat belooft dus wat voor die andere twee 😀

Donder en Bliksem

8 juni 2015

Vrijdag 5 juni een bloedhete dag. De laatste dag van de avondvierdaagse. Code oranje is afgekondigd voor de avond. Lex is met Fifi naar de dierenarts en de meisjes zijn met de buurjongen in het zwembad. Nog geen wolkje aan de lucht. Even later kom ik met ijsjes, het water koelt weliswaar lekker af, maar de ijsjes zijn welkom. Net alsof het feest is op deze bedrukte dag. Ik trek me even terug in de keuken en pink wat traantjes weg. Fifi is er straks niet meer, althans niet meer levend. Het valt me zwaar. De bloemen in de wasbak verraden door het vlaggetje dat het wuifboeketten zijn. Die krijgen de meiden en Lex als ze straks de vijf kilometer gelopen hebben.

Ik heb poncho’s gehaald bij de Cranenbroek in Dongen. Ik verdeel ze alvast over de tassen, samen met het snoep om uit te delen. Ik heb de dag ervoor zelf meegelopen en alle kinderen waren snoep, fruit of groente aan het delen. Dan voel je je als mama schuldig dat jou kind niet kan delen. Maar ik ken dat ook niet van vroeger. Wij kregen een appel mee en drinken kregen we onderweg. Daar moesten we het mee doen. Op het einde een medaille en een wuifboeket en dat was het. Nu worden de kinderen behangen met snoep en versiersel en hier en daar hebben kinderen bloemen. Bijzonder vind ik het, wat de tijd heeft gedaan. Nog zo’n verschil zijn hier de halve sinaasappel of halve citroen met pepermuntjes erop in een zakdoek waar de kinderen aan zuigen. Het lijkt me niet lekker, maar de kinderen vinden het (afgaand op het gelebber) heerlijk.

Ik houd buienradar goed in de gaten en daar komt het eerste bericht van school. De organisatoren van de avondvierdaagse beslissen tussen vijf uur en half zes of deze laatste dag doorgaat en of iedereen regenkleding wil meenemen en geen paraplu. Dat van die paraplu vind ik een welkom advies, want in zo’n mensenmassa tussen paraplu’s lopen is werkelijk irritant. Je bent ze meer aan het uitwijken als wat anders. Daarbij met een stevige windstoot zijn de meeste kapot. Toch blijkt dat laatste advies aan dovemansoren, want het hele plein staat vol met mensen met paraplu’s. De ene nog groter als de andere en zelfs de kinderen doen vrolijk mee. Nu raad je al dat de avondvierdaagse dus gewoon doorgaat.

Ja het bericht komt en we beginnen een half uur eerder. De 10 en 15 kilometer worden ingekort. Iedereen moet de 5 kilometer lopen. De afmars wordt later bepaald of die doorgaat. Ik snap er niks van. Waarom door laten gaan, eindigen in het centrum en dan waarschijnlijk de afmars niet door laten gaan terwijl het gros de auto op het afmars-einde heeft staan. Daar zouden dan ook de medailles worden uitgereikt, tenzij de afmars niet doorgaat. De organisatie heeft dus niet nagedacht (of te weinig nagedacht) over het feit dat mensen hun auto en fiets aan de andere kant van het dorp hebben staan en dus toch naar het afmars-einde moeten.

Ze zijn onderweg en op de drie kilometer komt de eerste donderklap. Meteen wordt er vanuit de verkeersregelaars geroepen dat ze naar het eindpunt moeten gaan en dat de kortste route. Het is een chaos op het plein. Nee ik ben er niet geweest, want Jilke wilde ik niet blootstellen aan een code oranje. Nienke, Femke en Lex zijn samen met een klasgenootje en zijn ouders naar de auto terug gelopen. Behoorlijk harde knallen en indrukwekkende flitsen, maakte dat Nienke compleet hysterisch was. Ook Femke was aan het huilen en bang. Zij hadden dit nog nooit zo meegemaakt. Daarbij als het onweert mogen ze van mij niet buiten zijn.

Zelfs de auto, was niet genoeg om ze gerust te stellen. Lex en ik waren best boos. Op de organisatie, maar ook op onszelf. De organisatie had deze laatste avond niet zo door moeten laten gaan. Of ze hadden in de middag al moeten gaan lopen. Persoonlijk vond ik dat er Russisch Roulette is gespeeld met de levens van kinderen door ze in code oranje te laten lopen door het dorp. Maar we waren dus ook boos op onszelf, want ondanks dat het door ging, hadden we eigenlijk zelf moeten zeggen; “Nee we komen niet omdat wij het niet verantwoord vinden.” We weten toch allemaal wat er kan gebeuren met onweer en als het even niet hoeft moet je daar, aan natuurgeweld, niemand aan bloot stellen.

De meisjes kwamen thuis en wilde nooit meer de avondvierdaagse lopen. We hebben ze plechtig beloofd dat als er nog een keer zo’n noodweer is afgekondigd, dat ze die dag dan niet hoeven te lopen. Nu krijgen ze vandaag hun medaille op school. Vanmiddag. Ze krijgen dan ook een ijsje van school. Ik hoop voor ze dat dat een pleister op de wonden is. Maar daar heb ik wel vertrouwen in.